اجل ! اي پادشاه روزگاران

نمي آيي بگيري دستهاي

ز چشم افتاده گان و غصه داران

كجايي آرزوي آخر من ؟

اجل ! اي همنشين باور من

تر است از غصه هاي دوريي تو

هميشه گونه هاي دفتر من

حكمت نظري

كه نشسته است لب جو تنها

روزگاري بوده ؛ گذر آب آنجا

كاج دل داده به آن آب روان

آب رفته است و رفته است خدا داند كه

به كدام ملك و ديار و

با كدام دار ودرخت

هم آغوش شده است .

ليك آن كاج ستاده است به پا

گرچه خشكيده كسي هيچ نشيند به پاش

شامگاهان و سحرگه

گاه هم ديگر و ظهر

ميكند زمزمه با خويش چنين :

آه ؛ اي آب روان!

من چنان غرق تماشات شدم

كه تو ميرفتي و من هيچ نبردم

گمان .

گرچه رفتي و مرا دوريي تو برد ز خويش

من همانم كه بودم

و همانجام ، همان !

حكمت نظري

به مثل شيشه ي بنگ تو باشم

اگر روزي شوم در خاك پرپر

شكسته از دل سنگ تو باشم

خيالت ريشه ام را آب ميته

گل انديشه ام را آب ميته

سرودن از دو چشم نازنينت

زمين پيشه ام را آب ميته

دمي حد اقل همباورم باش

اميد زنده گاني در سرم باش

سراغاز جهانم بوده يي تو

انيس لحظه هاي آخرم باش

بدونت همركاب باد ميشم

هميش آ واره و ناشاد ميشم

در آغوشم كه ميگيرد خيالت

ز هرچه غصه ها آزاد ميشم

آری ! به قصر شاه ، گدا را پناه نیست

آتش بزن مرا که شوم  دود دود دود

کبریت آتشین تو جز یک نگاه نیست

صدبار بسته اند گلویم به جرم عشق

صدبار گفته اند محبت گناه نیست

ای آنکه گفته یی که چرا دلگرفته یی !

در آسمان ابر بگو اشک و آه نیست ؟

بس کن ،حدیث یاوه مگو بیش ازین  غزل !

دیوانه هرچه قصه بگوید گواه نیست

كدامين هستييش در تو دميده

كه پيش قامت بالا بلندت

تمام آسمان هايش خميده

نميدانم كه با هجرت چه سازم

فقط اينقدر ميخواهم بگويم:

به چشمان تو درياي نيازم

تنها لباسي كه مرا گرم ميكند

مرور خاطره هاي است كه در روزهاي آفتابي با همي مان

دوخته بوديم .

نه بزمي و نه محفل داره شبها

درخشيدي ازان روزي كه بر من

هزارن داغ در دل داره شبها

دوري هم چه زنجيري بلندي بوده !

چند تا دوبیتی به تازه گی ها سروده ام برایتان مینویسم ؛ امید که مورد توجه تان قرار بگیرد .

راستی ! منتظر نظرات زیبایتان هستم .

به پای هستییم زنجیر میزد

هزاران بار ما را کشت اما ؛

سخن از لوحه تقدیر میزد

به پیغام سپیدی شاد ما کن

غم هجرت مرا زنجیر کرده

تمنا یک نفس آزاد ما کن 

تمنایم چرا دلگیر هستی

چرا از گفته هایم سیر هستی

دو دست من به دامان تو بند است

تو هم مثل مه جای گیر هستی ؟

بیادت قطره چشمان من هست

که با دریای چشمان تو پیوست ؟

و من دریای دریا گشتم آنگاه

پر از امواج لبخند و دل مست !

و آمد در دلش دوتار زد رفت 

پیام سرخ داد و جار زد رفت

و آمد با نگاه بی قرارش

قرار سینه ام را دار زد رفت

بعضاَ در تایپ مطالب اشتباهاتی رخ میدهد امید است ما را عفو کنید .

دیشب هر آنچه در دلم آمد گریستم

در سینه ام هوای غم آشوب کرده بود

ترسیدم این حباب نترکد گریستم

خشکیده بود باغ امیدم به دست تو

گفتم کمی اثر بگذارد گریستم

شادی که در بروی دلم وا نمی کند

تا غم شراب عیش بنوشد گریستم

لبخند های ما همه مردند بعد ازین

در سوگ خنده هام  ، خواهد گریستم

حکمت نظری

در کوچه و باغ نان قاق ارزان شد

دستان درخت به دعا بالا ماند

ابر آمد و حال دیده ها گریان شد 

نظری

به چشمت یک سبد شرم و حیا بود

به والله هر چه از ســـــوی تو دیدم

به تاب این دل بیتـــــاب ما بـــــود 

*

« الهی گرد دامان تو باشم »

نشسته مات و حیران تو باشم

و یا تنگت در آغوشــــم گرفته

دو روز عمر گلدان تو باشـــم 

(نظری)

تمنا راهیی ویرانه ها بود

تنما دختری از جنس رویا

تمنا مستیی پیمانه ها بود

تمنا جامه ی سرخی نپوشید

تمنا نه مهی بود و نه خورشید

تمنا از جهان دیگـــری بـــــود

تمنا شیشه ی عمر مه نوشید

بی روضه ی چشم تو جهان نیست مرا

بهتر ز نگاهت ار مغان نیست مرا

بسیار سخن نگـــو که میرنجه لبــــــت

بر دیــدن آزرده تـــــــوان نیســــت مرا 

با غمزه به چشمم نظر انداخت ورفت

هستیی مرا در شرر انداخت ورفت

فریاد زدم مچم شنـــید یا نشــــنید

گیسوی ترش را به بر انداخت ورفت 

حکمت (نظری)

گيرند همه روزه ومن گيسويت

از جمله اين دوازده ماه تمام

يك ماه مبارك است و آن هم رويت

به انگــــشت عصــــا هر دم اشــــارت میکــــند پیـــــری

که مرگ اینجاست ، یا اینجاست ، یا اینجاست یا اینجا...   .

بیا حالی بپرس از یارت  آخـــر

بیا خیرات ده درویـــــش خود را

کمی از خرمن دیدارت آخــــــر

دوچشمت خواب را از ما  گرفته

رخت مهتاب را از ما گرفتــــه

نمیدانم چه  در سر داری ای دوست

لبانت آب را از مـــا گرفتـــــه

نظری

به نظاره تو

و من هزار پنجره میشود برای دیدن

بخند !

وباز هم بخند !

تا تمام هستی همچنان حیران تو باشد ـــ مات و مبهوت ! ـــ

واما !

نگاهم را در آغوش چشمهایت پنهان مکن

بگزار همه بدانند که :

نگاه من مال توست فقط مال تو

حکمت الله (نظری )

خلاص از جور دنیا کن مرا دوست

میان سالها گم گشته ام من

بیا یکبار بیدا کن مرا دوست

وشاید در تمنای بمیرم

شبی در عشق فردای بمیرم

ویا مانند یک دریای عاشق

سفر گیرم به صحرای بمیرم

وقتی فضای اتاقم آهنگ بی تو بودن را زمزمه میکند

ذره ذره ی وجودم بسمل سان میرقصند

وثانیه ها ساکت و مات به من چشم میدوزند.

دوبیتی ها ورباعی های برایتان درج وبلاک کرده ام امید است که لذت ببرید . من که خیلی دیراست چیزی نسروده ام ، ازهمان گذشته ها بریتان مینویسم .

ای یار بگو که به کجا ام فگنی

هر گز نکنم رها قدم های ترا

چون سایه هم ار به زیر پا ام فگنی

بی تو نه سحر نه ظهر نه شامم هست

نه ذایقه زنده گی د ر کامم هست

نه خانه ای جا دهدم لحظه گکی

نه همچو صغیر گمشده نامم هست

مرا عفو نمایید که یک حرف (

حکمت الله (ظری)

نمیگیری غزل احوال ما را

به صحرای محبت مانده ام پا

مسوزان توشه ای آمال مارا

ورفتی گفتی میآیم کنارت

ندانستم از اول رمز کارت

ز گرمیی رخت محروم کردی

مرا در زیر چتر انتظارت

به شهرت آمدم بیگانه گفتی

به راهت آمدم دیوانه گفتی

سلامت کردم و گفتم که شاید

جوابم را بگی اما نگفتی

حکمت الله نظری

امید است سر حال باشید

یک رباعی برایتان میگزارم .شاید لذت ببرید

امشب به کنار تو بشینم تا صبح

صد غنچه گل از لبات چینم تاصبح

شاید که اجل باز مجالم ندهد

تابار دگرترا ببینم تا صبح

نظری

چند دوبیتی از سروده های سال گزشته برای تان می نویسم امید است که خوش تان بیاید ولذت ببرید.

نگاهت باغ احساس جوانی

بهار آرزوهای نهانی

خدا از من نگیرد سایه ات را

سپیدار بلند مهربانی

الهی شانه هایت خم نگردد

زعمر گیسوانت کم نگردد

زسیل غم جهان پرآب گردد

ولی چشمان تو پرنم نگردد

دوبیتی از دو ابروی تو گوید

غزل از جنت روی تو گوید 

بیا بشنو که هر شب تا دم صبح

قصیده قصه ی موی تو گوید

حکمت الله (نظری)